Oss paa tur:)

Hallo!

No er endå ei veke snart ferdig og det er ikkje lenge igjen i praksis. Sist helg kosa vi og fysioane oss på eit flott hotell ved stranda utanfor Dar es Salaam. Etter snart 3 månadar med svært primitive levekår fann vi ut at vi fortente dette. Vi åt skikkeleg frukost for første gong på heile opphaldet med ein flott buffet. Vi trengte ikkje mat før til kvelden igjen! Vi låg i kvar vår solstol og kjølte oss av i det indiske hav. Sundagen gjekk vi på marknad i Mwenge der vi fekk kjøpt oss masker, lysestakar og alt mogleg anna suvenirar. Vi møtte også Issa (som hjalp oss første veka i Dar) før vi måtte på bussen attende til kvardagen.

Måndag blir vi servert ris og bønner og vi er verkeleg attende til kvardagen. Vi snakkar om kor mange måltid vi har ete med ris og bønner her nede. Det er faktisk ganske mange. Vi syns utruleg synd i oss og har vatn i munnen medan vi ventar på brunosten og leverposteien som kjem med fly i morgon.

Elles har denne veka vore ganske keisam. Renate fekk makk i systemet og måtte på ein hestekur av medisin. Miriam har hatt malaria igjen og brukt dagane på rommet. Jammen lei dei styggule veggane her. Og sidan vi har ete omtrent det same heile tida her nede var det jo då ein sjans for at Miriam også har makk, og kom seg til legen igjen. Kompis på legekontoret der no. Miriam måtte også på hestekur og fekk i tillegg utlevert ei mengde med multivitamin. Bra nokon har skjønt ein ikkje kan leve på denne fattige kosten her!

På fredag er det Zanzibar!

naermar seg heimreise:)

Det er ikkje skjedd så mykje nytt her med oss. Vi et framleis bønner og ris, og vi er redd vi har manglar på vitamin og mineral. Fredag var vi på fysioterapiavdelinga og det var veldig kjekt. Dagane går og vi merkar at det ikkje er lenge til vi skal heim igjen. Vi har 2 veker igjen til vi reiser til Zanzibar og 3 veker til vi er heime igjen i Noreg. Om 1 ½ veke kjem Idun og Gunnar på besøk så det ser vi fram til. Dei skal vere her i nokre dagar før vi reiser ilag til Zanzibar. Dei skal ta med brunost og leverpostei, og vi gler oss noko heilt ekstremt.

I helga har vi berre slakka og vore ein tur på hotellet for å bade. Vi forstår oss ikkje heilt på restauranten der. Sist gong når vi ville ha bananmilkshake hadde dei det ikkje. Vi fekk i staden for servert vaniljemilkshake, men vi fekk banan på fruktfatet vårt så dei kunne jo tydelegvis lage bananmilkshake også. Denne gongen ville vi ha oss is. Renate ville ha jordbær og sjokolade, Miriam berre sjokolade. Kelneren kom attende og sa at Miriam ikkje kunne få sjokolade, men at ho kunne få sjokolade og jordbær. Så vi kunne få jordbær og sjokolade, men ikkje berre sjokolade? Ja! Etter ei god stund kom kelneren attende, og hadde vel sjølv forstått at det var litt rart, og fortalde at vi berre kunne få jordbær. Miriam ville då ikkje ha is. Renate fekk sin 1 time seinare.

I går hadde vi telefonsamtale med Peter Magnus, læraren vår heime i Noreg. Vi hadde sjølvsagt mykje å fortelje etter 2 månadar sidan sist. Etter at vi begge hadde snakka vel og lenge, og øyra var varme måtte Peter Magnus avbryte Renate og han sa at ”han var berre ein mann. Han starta å miste konsentrasjonen”. Forståeleg nok når vi såg vi hadde snakka i 1 ½ time. Vi får snakke meir når vi kjem heim.

I dag har vi vore og besøkt ein barneheim og ein gamleheim her i byen. Kjekt å sjå litt korleis andre senter her er. I kveld skal vi sta å ete indisk på New Green Restaurant ilag med Ingrid og Eivor, og vi gler oss til garlic naan som fall slik i smak sist gong. I morgon etter jobb reiser vi inn til Dar es Salaam for å tilbringe helga på stranda. Skal bli godt å slappe av litt! Sneiks!

Habari!

Sidan sist har det skjedd litt av kvart. Måndag i sist veke skulle vi eigentleg vere på dagsenteret, men fekk beskjed når vi kom om morgonen at vi skulle på Mikese Farm for å hjelpe til der. Det er eit av prosjekta til Amani der ungdommar jobbar på ein gard. Der skulle vi hjelpe å så mais i lag med mange andre som vart med i frå senteret. Sola steikte og det var varmt. Så spennande var det heller ikkje, men det var kjekt å sjå korleis dei andre prosjekta til Amani fungerer.

Tysdag hadde også Miriam bursdag og vi skulle ut å ete middag ilag med fysioane. Vi gjekk på Mama Pierinas og kosa oss. Godt med noko anna mat av og til… :)

Vi har vore på nokre heimebesøk igjen etter ei lang stund sidan sist. Vi har besøkt 2 jenter vi har fått ansvar for å følgje opp. Vi jobbar med alt i frå mennesker med utviklingshemming,funksjonshemming,psykiatrisk tileggsdiagnose, sansestimulering, fysioterapi øvingar og holdningar hos føresette og i samfunnet. Vi får vere innom ein del ulike emne her og slik er det godt utbyte i forhold til utdanninga vår. Det har vore hardt å sjå korleis nokon bur rundt om her og standarden kan variere mykje.

Fredag pakka vi sekken for å ta to dagar i Mvomero. Fredag skulle vi gå på fjelltur for å ligge i telt til dagen etterpå. Vi blei fortalt at turen gjekk om lag 1 ½ time og 1 time ned igjen. Jaja, vi brukte 3 ½ time og det var ein hard tur. I ettertid fekk vi vete at det var lokalfolket som brukte så kort tid, og at 3 timar var heilt vanleg. Veit ikkje om vi hadde reist i første omgang om vi hadde vist om dette på førehand. Vi hadde fleire liter vatn i sekkane våre og vi hadde ilt i skuldra før vi starta å gå. Første delen var grei og vi gjekk i behageleg tempo. Siste halve var bratt og sola steikte. Vi var veldig slitne når vi kom på toppen etter å ikkje ete på 7 timar utanom ei banan vi fekk kjøpt av ein forbipasserande. Lunsjen måtte lagast og var servert 2 timar seinare. Skjønar ikkje korleis folka her held ut med desse måltida sine. Vi spør om dei ikkje er svoltne og får eit svar som ”no, I drink tea in the morning and then I am fine”. Når vi drikk te om morgonen slik som dei må vi berre på do! Det var kjempe flott og idyllisk og det vart plutseleg verdt det harde arbeidet med å komme oss opp. Miriam tissa i eit hol i bakken. Teltet vart slått opp på flata og det var hardt underlag. Knallhardt! Vi hadde berre kvar sin simpel lakenpose og det var ikkje mykje til madrass. Vi kunne ikkje ligge på sida for då skreik hofta. Vi fekk oss likevel nokre timar søvn etter ein hard dag.

Laurdag var vi klare til å komme oss ned igjen og for å besøke tradisjonell healer og masaiane. Hjå den tradisjonelle healeren fekk vi sjå korleis han kurerte ulike sjukdommar. Vi tenkte det kunne vere interessant å sjå sidan veldig mange her trur på dette. På masaimarknaden kjøpte vi oss litt ting i bodene og såg oss litt rundt. På vegen heim smakte vi ugali for første gong på opphaldet. Vi kjem ikkje til å ete det igjen. Smakar rett og slett absolutt ingenting! Skjønar at dette er mat som dei et for å overleve og ikkje fordi det er godt. Når vi kom attende til senteret var vi trøytte og veldig glad for at det var framleis ein fridag igjen før helga var over.

Elles går det no bra her. Sundag var vi på Dragonaires med fysioane for å ete pizza. Kjempe godt! Det er kome ei amerikansk dame her som ikkje er redd for å sei noko. Ho har klaga på maten og plutseleg har vi fått chapati, poteter, banan og ny gryte. Lurer på om det kjem til å vare, eller om det tek slutt når ho reiser igjen på torsdag. Skulle ynskje ho vart lenger…